Homilia z Mszy św. pogrzebowej śp. o. Józefa Kozłowskiego SJ

Odejście Pana Jezusa, na które przygotowywał On swoich uczniów i o którym czytamy w Liturgii Słowa po Uroczystości Wniebowstąpienia, zapoczątkowało nowy sposób Jego obecności. Jest to obecność w mocy Ducha Świętego. On sprawia, że jesteśmy stawiani w bezpośredniej, intymnej relacji z Panem Jezusem, nie tylko na poziomie umysłu, ale przede wszystkim na poziomie serca. To głębokie wewnętrzne doświadczenie kształtuje nowy sposób naszej relacji z Bogiem, oparty na przyjaźni ogarniającej całego człowieka, wszystkie jego zmysły, całą osobę.
Tym szczególnym wyczuciem został obdarowany o. Józef w czasie, kiedy jeszcze jako kleryk Towarzystwa Jezusowego przygotowywał się do kapłaństwa. To była chyba kluczowa tajemnica jego osobowości i pogodnego spojrzenia, jakim obdarowywał wszystkich ludzi. Gdy pierwszy raz spotkałem się z jego uśmiechem, powiedziałem sobie: Z takim człowiekiem będzie mi bardzo dobrze. I tak rzeczywiście było.
Ojciec Józef należał do grona tych osób, które jako pierwsze uświadomiły nam, że polski Kościół wciąż przeżywa Pięćdziesiątnicę - Zesłanie Ducha Świętego, stanowiące ciągle trwającą rzeczywistość. Był odkrywcą i promotorem nowych dróg ewangelizacji, która zawsze powinna odpowiadać na potrzeby współczesnego człowieka. Kładł bardzo silny akcent na wiarę będącą głębokim przeżyciem obecności i działania Pana Boga, tu i teraz. Wszyscy widzieli w nim człowieka utożsamiającego się ze swoim powołaniem. Chrystus był jego życiem 24 godziny na dobę. Ojciec Józef miał zawsze szczęśliwe oczy, gdy opowiadał jak wielkie rzeczy czyni Pan Bóg w życiu ludzi, jakich spotkał. To chyba było jego największą radością.